mučit
/[ˈmut͡ʃɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to torture
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Czech mučiti, from Proto-Slavic *mǫčiti.
Forms
- mučitinfinitive
- mučitiinfinitive
- mučenínoun-from-verb
- mučímfirst-person • indicative • singular
- mučímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- mučmefirst-person • imperative • plural
- mučíšindicative • second-person • singular
- mučíteindicative • plural • second-person
- mučimperative • second-person • singular
- mučteimperative • plural • second-person
- mučíindicative • singular • third-person
- mučíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- mučemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- mučícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- mučíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:mučit, mučiti
| I | mučím |
| we | mučíme |
| you (sg) | mučíš |
| you (pl) | mučíte |
| he/she/it | mučí |
| they | mučí |
I
mučím
we
mučíme
you (sg)
mučíš
you (pl)
mučíte
he/she/it
mučí
they
mučí