umučit
/[ˈumut͡ʃɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to torture
Synonyms & related words
Related words (1)
Etymology
From u- + mučit.
Forms
- mučitimperfective
- umučitinfinitive
- umučitiinfinitive
- umučenínoun-from-verb
- umučímfirst-person • indicative • singular
- umučímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- umučmefirst-person • imperative • plural
- umučíšindicative • second-person • singular
- umučíteindicative • plural • second-person
- umučimperative • second-person • singular
- umučteimperative • plural • second-person
- umučíindicative • singular • third-person
- umučíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- umučivmasculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- umučivšifeminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- umučivšepast • plural
- The verb umučit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:umučit, umučiti
| I | umučím |
| we | umučíme |
| you (sg) | umučíš |
| you (pl) | umučíte |
| he/she/it | umučí |
| they | umučí |
I
umučím
we
umučíme
you (sg)
umučíš
you (pl)
umučíte
he/she/it
umučí
they
umučí