umučit
[ˈumut͡ʃɪt]verbCzech
Meanings
- 1to torture
Conjugation
Infinitiveumučit, umučiti
Present Indicative
| I | umučím |
|---|---|
| we | umučíme |
| you (sg) | umučíš |
| you (pl) | umučíte |
| he/she/it | umučí |
| they | umučí |
Present Imperative
| I | - |
|---|---|
| we | umučme |
| you (sg) | umuč |
| you (pl) | umučte |
| he/she/it | - |
| they | - |
Forms
- mučit
- imperfective
- umučit
- infinitive
- umučiti
- infinitive
- umučení
- noun-from-verb
- umučím
- first-person, indicative, singular
- umučíme
- first-person, indicative, plural
- -
- first-person, imperative, singular
- umučme
- first-person, imperative, plural
- umučíš
- indicative, second-person, singular
- umučíte
- indicative, plural, second-person
- umuč
- imperative, second-person, singular
- umučte
- imperative, plural, second-person
- umučí
- indicative, singular, third-person
- umučí
- indicative, plural, third-person
- -
- imperative, singular, third-person
- -
- imperative, plural, third-person
- -
- masculine, present, singular
- umučiv
- masculine, past, singular
- -
- feminine, neuter, present, singular
- umučivši
- feminine, neuter, past, singular
- -
- plural, present
- umučivše
- past, plural
- The verb umučit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Origin
From u- + mučit.