dzicz
//ˈd͡ʑit͡ʂ/ | /ˈd͡ʑit͡ʂ//
Polishnoun
Definitions
- 1.wilderness (uncultivated tract of land)
- 2.backwater (backward place)
- 3.colloquialderogatorymob (unruly group of people)
Ach ma miła Korono życżliwa/ y śioſtro/ ¶ Turek ná mię náoſtrzył ſwoię ſzáblę oſtro: ¶ Tákież Niemiec hártuie ſwoie ſzefeliny/ ¶ Iuż mię práwie ogárnął wſzyſtkę narod inny. ¶ Iuż mi co lepſze zamki wźięłá okrutna dzicż/ ¶ Práwie Pan Bog przepuśćił ná mię ten ſrogi bicż.
Ah my dear kind Crown, and sister, ¶ The Turk sharpened his sabers against me: ¶ Just as the German sharpens his bosses, ¶ Another nation has almost taken over all of me. ¶ The cruel mob has already taken away my best castles, ¶ The Lord God has almost unleashed this cruel scourge upon me.
Synonyms & related words
Etymology
Back-formation from dziki. Cognate with Belarusian дзі́ч f (dzíč, “game; backwoods”), Russian ди́чь f (díčʹ, “game (wild animals); wilderness; nonsense”). First attested in 1586.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | dzicz | — |
| Genitive | dziczy | — |
| Dative | dziczy | — |
| Accusative | dzicz | — |
| Instrumental | dziczą | — |
| Locative | dziczy | — |
| Vocative | dziczy | — |
Nominative
Singular
dzicz
Plural
—
Genitive
Singular
dziczy
Plural
—
Dative
Singular
dziczy
Plural
—
Accusative
Singular
dzicz
Plural
—
Instrumental
Singular
dziczą
Plural
—
Locative
Singular
dziczy
Plural
—
Vocative
Singular
dziczy
Plural
—