vznítit
/[ˈvzɲiːcɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to ignite
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Czech vznietiti. By surface analysis, vz- + nítit.
Forms
- vzněcovatimperfective
- vznítitinfinitive
- vznítitiinfinitive
- -noun-from-verb
- vznítímfirst-person • indicative • singular
- vznítímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- vzniťmefirst-person • imperative • plural
- vzněťmefirst-person • imperative • plural
- vznítíšindicative • second-person • singular
- vznítíteindicative • plural • second-person
- vzniťimperative • second-person • singular
- vzněťimperative • second-person • singular
- vzniťteimperative • plural • second-person
- vzněťteimperative • plural • second-person
- vznítíindicative • singular • third-person
- vznítíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- vznítivmasculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- vznítivšifeminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- vznítivšepast • plural
- The verb vznítit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:vznítit, vznítiti
| I | vznítím |
| we | vznítíme |
| you (sg) | vznítíš |
| you (pl) | vznítíte |
| he/she/it | vznítí |
| they | vznítí |
I
vznítím
we
vznítíme
you (sg)
vznítíš
you (pl)
vznítíte
he/she/it
vznítí
they
vznítí