troubit
/[ˈtrou̯bɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to trumpet
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Czech trúbiti, from Proto-Slavic *trǫbiti.
Forms
- zatroubitperfective
- troubitinfinitive
- troubitiinfinitive
- troubenínoun-from-verb
- troubímfirst-person • indicative • singular
- troubímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- trubmefirst-person • imperative • plural
- troubíšindicative • second-person • singular
- troubíteindicative • plural • second-person
- trubimperative • second-person • singular
- trubteimperative • plural • second-person
- troubíindicative • singular • third-person
- troubíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- trouběmasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- troubícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- troubíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:troubit, troubiti
| I | troubím |
| we | troubíme |
| you (sg) | troubíš |
| you (pl) | troubíte |
| he/she/it | troubí |
| they | troubí |
I
troubím
we
troubíme
you (sg)
troubíš
you (pl)
troubíte
he/she/it
troubí
they
troubí