přikázat
/[ˈpr̝̊ɪkaːzat]/
Czechverb
Definitions
- 1.to command, to order
Synonyms & related words
Etymology
From při- + kázat.
Forms
- přikazovatimperfective
- přikázatinfinitive
- přikázatiinfinitive
- přikázánínoun-from-verb
- přikázámfirst-person • indicative • singular
- přikázámefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- přikázejmefirst-person • imperative • plural
- přikázášindicative • second-person • singular
- přikázáteindicative • plural • second-person
- přikázejimperative • second-person • singular
- přikázejteimperative • plural • second-person
- přikázáindicative • singular • third-person
- přikázajíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- přikázavmasculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- přikázavšifeminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- přikázavšepast • plural
- The verb přikázat does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:přikázat, přikázati
| I | přikázám |
| we | přikázáme |
| you (sg) | přikázáš |
| you (pl) | přikázáte |
| he/she/it | přikázá |
| they | přikázají |
I
přikázám
we
přikázáme
you (sg)
přikázáš
you (pl)
přikázáte
he/she/it
přikázá
they
přikázají
Full conjugation of přikázat →