- оплемењи́вати
- canonical, imperfective
- oplemenjívati
- romanization
- оплемењивати
- infinitive
- оплемењи́ва̄ње
- noun-from-verb
- оплемењујем
- present, singular
- оплемењујеш
- present, singular
- оплемењује
- present, singular, third-person
- оплемењујемо
- plural, present
- оплемењујете
- plural, present
- оплемењују
- plural, present, third-person
- оплемењиват ћу
- future, future-i, singular
- оплемењиваћу
- future, future-i, singular
- оплемењиват ћеш
- future, future-i, singular
- оплемењиваћеш
- future, future-i, singular
- оплемењиват ће
- future, future-i, singular, third-person
- оплемењиваће
- future, future-i, singular, third-person
- оплемењиват ћемо
- future, future-i, plural
- оплемењиваћемо
- future, future-i, plural
- оплемењиват ћете
- future, future-i, plural
- оплемењиваћете
- future, future-i, plural
- оплемењиват ће̄
- future, future-i, plural, third-person
- оплемењиваће
- future, future-i, plural, third-person
- бу̏де̄м оплемењивао
- future, future-ii, singular
- бу̏де̄ш оплемењивао
- future, future-ii, singular
- бу̏де̄ оплемењивао
- future, future-ii, singular, third-person
- бу̏де̄мо оплемењивали
- future, future-ii, plural
- бу̏де̄те оплемењивали
- future, future-ii, plural
- бу̏дӯ оплемењивали
- future, future-ii, plural, third-person
- оплемењивао сам
- past, perfect, singular
- оплемењивао си
- past, perfect, singular
- оплемењивао је
- past, perfect, singular, third-person
- оплемењивали смо
- past, perfect, plural
- оплемењивали сте
- past, perfect, plural
- оплемењивали су
- past, perfect, plural, third-person
- би̏о сам оплемењивао
- past, pluperfect, singular
- би̏о си оплемењивао
- past, pluperfect, singular
- би̏о је оплемењивао
- past, pluperfect, singular, third-person
- би́ли смо оплемењивали
- past, pluperfect, plural
- би́ли сте оплемењивали
- past, pluperfect, plural
- би́ли су оплемењивали
- past, pluperfect, plural, third-person
- оплемењивах
- imperfect, past, singular
- оплемењиваше
- imperfect, past, singular
- оплемењиваше
- imperfect, past, singular, third-person
- оплемењивасмо
- imperfect, past, plural
- оплемењивасте
- imperfect, past, plural
- оплемењиваху
- imperfect, past, plural, third-person
- оплемењивао бих
- conditional, conditional-i, singular
- оплемењивао би
- conditional, conditional-i, singular
- оплемењивао би
- conditional, conditional-i, singular, third-person
- оплемењивали бисмо
- conditional, conditional-i, plural
- оплемењивали бисте
- conditional, conditional-i, plural
- оплемењивали би
- conditional, conditional-i, plural, third-person
- би̏о бих оплемењивао
- conditional, conditional-ii, singular
- би̏о би оплемењивао
- conditional, conditional-ii, singular
- би̏о би оплемењивао
- conditional, conditional-ii, singular, third-person
- би́ли бисмо оплемењивали
- conditional, conditional-ii, plural
- би́ли бисте оплемењивали
- conditional, conditional-ii, plural
- би́ли би оплемењивали
- conditional, conditional-ii, plural, third-person
- -
- imperative, singular
- оплемењуј
- imperative, singular
- -
- imperative, singular, third-person
- оплемењујмо
- imperative, plural
- оплемењујте
- imperative, plural
- -
- imperative, plural, third-person