uniewinnić

Definitions

1. 1.
   to acquit [with od (+ genitive) ‘of what’]

   • Jeśli nie cała Polska, to znaczna jej część obserwuje finał sprawy sędziego, którego właśnie Sąd Najwyższy uniewinnił od zarzutu kradzieży 50 zł przy kasie na stacji benzynowej...

     If not all of Poland, then a large part of it is observing the end of the affair of the judge whom the Supreme Court recently acquitted of the charge of theft of 50 złote at the cash register at a gas station...

2. 2.
   to defend from blame

   • Wojewoda, który nie był obecnym w Wilnie podczas tego rozruchu, uniewinnił się przed królem w odpowiedzi swojéj, niezaniechawszy przełożyć krzywdy poniesionéj od swoich spółwierców.

     The voivode, who was not present in Vilnius during this unrest, defended himself to the king in his reply, not having neglected to remove the suffered injury from his fellow believers.

3. 3.
   to defend oneself from blame

Synonyms & related words

Forms

Conjugation