rozprawiczyć
//rɔs.praˈvi.t͡ʂɘt͡ɕ//
Polishverb
Definitions
- 1.colloquialto deflower, to devirginate, to devirginize (to deprive a boy or a man of virginity)
Synonyms & related words
Etymology
From roz- + prawiczek + -yć.
Forms
- rozprawiczyłobymconditional • neuter • singular
- bym rozprawiczyłoconditional • neuter • singular
- rozprawiczylibyśmyconditional • plural • virile
- byśmy rozprawiczyliconditional • plural • virile
- rozprawiczyłybyśmyconditional • nonvirile • plural
- byśmy rozprawiczyłyconditional • nonvirile • plural
- rozprawiczyłbyśconditional • masculine • singular
- byś rozprawiczyłconditional • masculine • singular
- rozprawiczyłabyśconditional • feminine • singular
- byś rozprawiczyłaconditional • feminine • singular
- rozprawiczyłobyśconditional • neuter • singular
- byś rozprawiczyłoconditional • neuter • singular
- rozprawiczylibyścieconditional • plural • virile
- byście rozprawiczyliconditional • plural • virile
- rozprawiczyłybyścieconditional • nonvirile • plural
- byście rozprawiczyłyconditional • nonvirile • plural
- rozprawiczyłbyconditional • masculine • singular • third-person
- by rozprawiczyłconditional • masculine • singular • third-person
- rozprawiczyłabyconditional • feminine • singular • third-person
- by rozprawiczyłaconditional • feminine • singular • third-person
- rozprawiczyłobyconditional • neuter • singular • third-person
- by rozprawiczyłoconditional • neuter • singular • third-person
- rozprawiczylibyconditional • plural • third-person • virile
- by rozprawiczyliconditional • plural • third-person • virile
- rozprawiczyłybyconditional • nonvirile • plural • third-person
- by rozprawiczyłyconditional • nonvirile • plural • third-person
- rozprawiczono byconditional • impersonal
- niech rozprawiczęimperative • singular
- rozprawiczmyimperative • plural
- rozprawiczimperative • singular
- rozprawiczcieimperative • plural
- niech rozprawiczyimperative • singular • third-person
- niech rozprawicząimperative • plural • third-person
- rozprawiczonyadjectival • masculine • participle • passive • singular
- rozprawiczonaadjectival • feminine • participle • passive • singular
- rozprawiczoneadjectival • neuter • participle • passive • singular
- rozprawiczeniadjectival • participle • passive • plural • virile
- rozprawiczoneadjectival • nonvirile • participle • passive • plural
- rozprawiczywszyadverbial • anterior • participle
- rozprawiczenienoun-from-verb
- rozprawiczaćimperfective
- rozprawiczyćinfinitive
- rozprawiczęfuture • singular
- rozprawiczymyfuture • plural
- rozprawiczyszfuture • singular
- rozprawiczyciefuture • plural
- rozprawiczyfuture • singular • third-person
- rozprawicząfuture • plural • third-person
- rozprawiczy sięfuture • impersonal
- rozprawiczyłemmasculine • past • singular
- -(e)m rozprawiczyłmasculine • past • singular
- rozprawiczyłamfeminine • past • singular
- -(e)m rozprawiczyłafeminine • past • singular
- rozprawiczyłomneuter • past • singular
- -(e)m rozprawiczyłoneuter • past • singular
- rozprawiczyliśmypast • plural • virile
- -(e)śmy rozprawiczylipast • plural • virile
- rozprawiczyłyśmynonvirile • past • plural
- -(e)śmy rozprawiczyłynonvirile • past • plural
- rozprawiczyłeśmasculine • past • singular
- -(e)ś rozprawiczyłmasculine • past • singular
- rozprawiczyłaśfeminine • past • singular
- -(e)ś rozprawiczyłafeminine • past • singular
- rozprawiczyłośneuter • past • singular
- -(e)ś rozprawiczyłoneuter • past • singular
- rozprawiczyliściepast • plural • virile
- -(e)ście rozprawiczylipast • plural • virile
- rozprawiczyłyścienonvirile • past • plural
- -(e)ście rozprawiczyłynonvirile • past • plural
- rozprawiczyłmasculine • past • singular • third-person
- rozprawiczyłafeminine • past • singular • third-person
- rozprawiczyłoneuter • past • singular • third-person
- rozprawiczylipast • plural • third-person • virile
- rozprawiczyłynonvirile • past • plural • third-person
- rozprawiczonoimpersonal • past
- rozprawiczyłbymconditional • masculine • singular
- bym rozprawiczyłconditional • masculine • singular
- rozprawiczyłabymconditional • feminine • singular
- bym rozprawiczyłaconditional • feminine • singular
Conjugation
Infinitive:rozprawiczyć
Other Forms
present passive:rozprawiczony, rozprawiczona, rozprawiczone, rozprawiczeni, rozprawiczone
present active:rozprawiczywszy
Full conjugation of rozprawiczyć →