nornik
//ˈnɔr.ɲik//
Polishnoun
Definitions
- 1.any vole of the genus Microtus
- 2.a hunting dog, such as a dachshund or terrier, used to hunt burrow-dwelling animals
Synonyms & related words
Synonyms
Etymology
From nora + -nik.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | nornik | norniki |
| Genitive | nornika | norników |
| Dative | nornikowi | nornikom |
| Accusative | nornika | norniki |
| Instrumental | nornikiem | nornikami |
| Locative | norniku | nornikach |
| Vocative | norniku | norniki |
Nominative
Singular
nornik
Plural
norniki
Genitive
Singular
nornika
Plural
norników
Dative
Singular
nornikowi
Plural
nornikom
Accusative
Singular
nornika
Plural
norniki
Instrumental
Singular
nornikiem
Plural
nornikami
Locative
Singular
norniku
Plural
nornikach
Vocative
Singular
norniku
Plural
norniki