naczelnik
//naˈt͡ʂɛl.ɲik//
Polishnoun
Definitions
- 1.head, chief, leader
Synonyms & related words
Etymology
Cognate with Czech náčelník, Russian начальник (načalʹnik), Serbo-Croatian načelnik, and Ukrainian начальник (načalʹnyk).
Forms
- naczelniczkafeminine
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | naczelnik | naczelnicy, naczelniki |
| Genitive | naczelnika | naczelników |
| Dative | naczelnikowi | naczelnikom |
| Accusative | naczelnika | naczelników |
| Instrumental | naczelnikiem | naczelnikami |
| Locative | naczelniku | naczelnikach |
| Vocative | naczelniku | naczelnicy |
Nominative
Singular
naczelnik
Plural
naczelnicy, naczelniki
Genitive
Singular
naczelnika
Plural
naczelników
Dative
Singular
naczelnikowi
Plural
naczelnikom
Accusative
Singular
naczelnika
Plural
naczelników
Instrumental
Singular
naczelnikiem
Plural
naczelnikami
Locative
Singular
naczelniku
Plural
naczelnikach
Vocative
Singular
naczelniku
Plural
naczelnicy