konkubent
//kɔŋˈku.bɛnt//
Polishnoun
Definitions
- 1.cohabitant, domestic partner (man who lives with a woman, but who is not a husband)
Synonyms & related words
Related words (3)
Etymology
Learned borrowing from Latin concubāns.
Forms
- konkubentkafeminine
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | konkubent | konkubenci, konkubenty |
| Genitive | konkubenta | konkubentów |
| Dative | konkubentowi | konkubentom |
| Accusative | konkubenta | konkubentów |
| Instrumental | konkubentem | konkubentami |
| Locative | konkubencie | konkubentach |
| Vocative | konkubencie | konkubenci |
Nominative
Singular
konkubent
Plural
konkubenci, konkubenty
Genitive
Singular
konkubenta
Plural
konkubentów
Dative
Singular
konkubentowi
Plural
konkubentom
Accusative
Singular
konkubenta
Plural
konkubentów
Instrumental
Singular
konkubentem
Plural
konkubentami
Locative
Singular
konkubencie
Plural
konkubentach
Vocative
Singular
konkubencie
Plural
konkubenci