vřískat
[ˈvr̝iːskat]verbCzech
Meanings
- 1to shriek
- 2to yell
Conjugation
Infinitivevřískat, vřískati
Present Indicative
| I | vřískám |
|---|---|
| we | vřískáme |
| you (sg) | vřískáš |
| you (pl) | vřískáte |
| he/she/it | vříská |
| they | vřískají |
Present Imperative
| I | - |
|---|---|
| we | vřískejme |
| you (sg) | vřískej |
| you (pl) | vřískejte |
| he/she/it | - |
| they | - |
Forms
- vřískat
- infinitive
- vřískati
- infinitive
- vřískání
- noun-from-verb
- vřískám
- first-person, indicative, singular
- vřískáme
- first-person, indicative, plural
- -
- first-person, imperative, singular
- vřískejme
- first-person, imperative, plural
- vřískáš
- indicative, second-person, singular
- vřískáte
- indicative, plural, second-person
- vřískej
- imperative, second-person, singular
- vřískejte
- imperative, plural, second-person
- vříská
- indicative, singular, third-person
- vřískají
- indicative, plural, third-person
- -
- imperative, singular, third-person
- -
- imperative, plural, third-person
- vřískaje
- masculine, present, singular
- -
- masculine, past, singular
- vřískajíc
- feminine, neuter, present, singular
- -
- feminine, neuter, past, singular
- vřískajíce
- plural, present
- -
- past, plural
Origin
No etymology recorded for this word.