ječet
/[ˈjɛt͡ʃɛt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to scream, to yell
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Czech jěčěti, from Proto-Slavic *ęčati.
Forms
- ječetinfinitive
- ječetiinfinitive
- -noun-from-verb
- ječímfirst-person • indicative • singular
- ječímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- ječmefirst-person • imperative • plural
- ječíšindicative • second-person • singular
- ječíteindicative • plural • second-person
- ječimperative • second-person • singular
- ječteimperative • plural • second-person
- ječíindicative • singular • third-person
- ječíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- ječemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- ječícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- ječíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:ječet, ječeti
| I | ječím |
| we | ječíme |
| you (sg) | ječíš |
| you (pl) | ječíte |
| he/she/it | ječí |
| they | ječí |
I
ječím
we
ječíme
you (sg)
ječíš
you (pl)
ječíte
he/she/it
ječí
they
ječí