utišit
/[ˈucɪʃɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to silence (to make something silent)
- 2.to allay, to appease, to quell
Synonyms & related words
Etymology
From u- + tišit.
Forms
- utišitinfinitive
- utišitiinfinitive
- utišenínoun-from-verb
- utišímfirst-person • indicative • singular
- utišímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- utišmefirst-person • imperative • plural
- utišíšindicative • second-person • singular
- utišíteindicative • plural • second-person
- utišimperative • second-person • singular
- utišteimperative • plural • second-person
- utišíindicative • singular • third-person
- utišíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- utišivmasculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- utišivšifeminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- utišivšepast • plural
- The verb utišit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:utišit, utišiti
| I | utiším |
| we | utišíme |
| you (sg) | utišíš |
| you (pl) | utišíte |
| he/she/it | utiší |
| they | utiší |
I
utiším
we
utišíme
you (sg)
utišíš
you (pl)
utišíte
he/she/it
utiší
they
utiší