odsoudit
/[ˈotsou̯ɟɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to convict
- 2.to doom
- 3.to condemn
Forms
- odsuzovatimperfective
- odsouditinfinitive
- odsouditiinfinitive
- odsouzenínoun-from-verb
- odsoudímfirst-person • indicative • singular
- odsoudímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- odsuďmefirst-person • imperative • plural
- odsoudíšindicative • second-person • singular
- odsoudíteindicative • plural • second-person
- odsuďimperative • second-person • singular
- odsuďteimperative • plural • second-person
- odsoudíindicative • singular • third-person
- odsoudíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- odsoudivmasculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- odsoudivšifeminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- odsoudivšepast • plural
- The verb odsoudit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:odsoudit, odsouditi
| I | odsoudím |
| we | odsoudíme |
| you (sg) | odsoudíš |
| you (pl) | odsoudíte |
| he/she/it | odsoudí |
| they | odsoudí |
I
odsoudím
we
odsoudíme
you (sg)
odsoudíš
you (pl)
odsoudíte
he/she/it
odsoudí
they
odsoudí
Full conjugation of odsoudit →