naříkat
/[ˈnar̝iːkat]/
Czechverb
Definitions
- 1.to moan, to groan
- 2.to lament, to bemoan
Synonyms & related words
Word family
- naříkavý
- naříkání
- nářek
Etymology
From na- + říkat.
Forms
- naříkatinfinitive
- naříkatiinfinitive
- naříkánínoun-from-verb
- naříkámfirst-person • indicative • singular
- naříkámefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- naříkejmefirst-person • imperative • plural
- naříkášindicative • second-person • singular
- naříkáteindicative • plural • second-person
- naříkejimperative • second-person • singular
- naříkejteimperative • plural • second-person
- naříkáindicative • singular • third-person
- naříkajíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- naříkajemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- naříkajícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- naříkajíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:naříkat, naříkati
| I | naříkám |
| we | naříkáme |
| you (sg) | naříkáš |
| you (pl) | naříkáte |
| he/she/it | naříká |
| they | naříkají |
I
naříkám
we
naříkáme
you (sg)
naříkáš
you (pl)
naříkáte
he/she/it
naříká
they
naříkají