kroutit
/[ˈkrou̯cɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to twist (to turn the ends in opposite directions)
Synonyms & related words
Word family
- kroucený
- překroutit
- zkroutit
Etymology
Inherited from Proto-Slavic *krǫtiti.
Forms
- kroutitinfinitive
- kroutitiinfinitive
- kroucenínoun-from-verb
- kroutímfirst-person • indicative • singular
- kroutímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- kruťmefirst-person • imperative • plural
- kroutíšindicative • second-person • singular
- kroutíteindicative • plural • second-person
- kruťimperative • second-person • singular
- kruťteimperative • plural • second-person
- kroutíindicative • singular • third-person
- kroutíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- kroutěmasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- kroutícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- kroutíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:kroutit, kroutiti
| I | kroutím |
| we | kroutíme |
| you (sg) | kroutíš |
| you (pl) | kroutíte |
| he/she/it | kroutí |
| they | kroutí |
I
kroutím
we
kroutíme
you (sg)
kroutíš
you (pl)
kroutíte
he/she/it
kroutí
they
kroutí