krotit
/[ˈkrocɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to tame
- 2.to control oneself, to moderate one's behaviour or manner
Forms
- zkrotitperfective
- krotitinfinitive
- krotitiinfinitive
- krocenínoun-from-verb
- krotímfirst-person • indicative • singular
- krotímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- kroťmefirst-person • imperative • plural
- krotíšindicative • second-person • singular
- krotíteindicative • plural • second-person
- kroťimperative • second-person • singular
- kroťteimperative • plural • second-person
- krotíindicative • singular • third-person
- krotíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- krotěmasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- krotícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- krotíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:krotit, krotiti
| I | krotím |
| we | krotíme |
| you (sg) | krotíš |
| you (pl) | krotíte |
| he/she/it | krotí |
| they | krotí |
I
krotím
we
krotíme
you (sg)
krotíš
you (pl)
krotíte
he/she/it
krotí
they
krotí