kormoucení
/[ˈkormou̯t͡sɛɲiː]/
Czechnoun
Definitions
- 1.verbal noun of kormoutit
Etymology
From kormoutit + -ení.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | kormoucení | kormoucení |
| Genitive | kormoucení | kormoucení |
| Dative | kormoucení | kormoucením |
| Accusative | kormoucení | kormoucení |
| Vocative | kormoucení | kormoucení |
| Locative | kormoucení | kormouceních |
| Instrumental | kormoucením | kormouceními |
Nominative
Singular
kormoucení
Plural
kormoucení
Genitive
Singular
kormoucení
Plural
kormoucení
Dative
Singular
kormoucení
Plural
kormoucením
Accusative
Singular
kormoucení
Plural
kormoucení
Vocative
Singular
kormoucení
Plural
kormoucení
Locative
Singular
kormoucení
Plural
kormouceních
Instrumental
Singular
kormoucením
Plural
kormouceními