klamat
/[ˈklamat]/
Czechverb
Definitions
- 1.to deceive, to fool
Etymology
Inherited from Old Czech klamati, from Proto-Slavic *klamati. Cognate with Polish kłamać, Slovak klamať.
Forms
- oklamatperfective
- zklamatperfective
- klamatinfinitive
- klamatiinfinitive
- -noun-from-verb
- klamufirst-person • indicative • singular
- klamemefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- klammefirst-person • imperative • plural
- klamejmefirst-person • imperative • plural
- klamešindicative • second-person • singular
- klameteindicative • plural • second-person
- klamimperative • second-person • singular
- klamejimperative • second-person • singular
- klamteimperative • plural • second-person
- klamejteimperative • plural • second-person
- klameindicative • singular • third-person
- klamouindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- klamajemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- klamajícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- klamajíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:klamat, klamati
| I | klamu |
| we | klameme |
| you (sg) | klameš |
| you (pl) | klamete |
| he/she/it | klame |
| they | klamou |
I
klamu
we
klameme
you (sg)
klameš
you (pl)
klamete
he/she/it
klame
they
klamou