więź
//ˈvjɛw̃ɕ/ | /ˈvjɛɲɕ/ | /ˈvjɛw̃ɕ/ | /ˈvjɛɲɕ//
Polishnounverb
Grammatical form
więź is the second-person singular imperative form of więzić — “to jail, to confine, to imprison, to incarcerate, to hold in prison”.
Definitions
- 1.bond, togetherness
- 2.link, tie
Synonyms & related words
Synonyms
Etymology
Inherited from Proto-Slavic *vęzь.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | więź | więzi |
| Genitive | więzi | więzi |
| Dative | więzi | więziom |
| Accusative | więź | więzi |
| Instrumental | więzią | więziami |
| Locative | więzi | więziach |
| Vocative | więzi | więzi |
Nominative
Singular
więź
Plural
więzi
Genitive
Singular
więzi
Plural
więzi
Dative
Singular
więzi
Plural
więziom
Accusative
Singular
więź
Plural
więzi
Instrumental
Singular
więzią
Plural
więziami
Locative
Singular
więzi
Plural
więziach
Vocative
Singular
więzi
Plural
więzi