warkocz
//ˈvar.kɔt͡ʂ/ | [ˈvar.kɔt͡ʂ] | [ˈvar.kɔt͡ʂ] | [ˈvar.kɔt͡ʂ]/
Polishnounverb
Grammatical form
warkocz is the second-person singular imperative form of warkotać — “to whirr (to make a sibilant buzzing sound)”.
Definitions
- 1.braid
- 2.fitting at the end of a drawbar
- 3.winter braid (lattice used to cover doors and windows for winter)
warkocz słomiany
straw lattice
Synonyms & related words
Synonyms
Etymology
Inherited from Proto-Slavic *vъrkočь, of Turkic origin. Compare Turkish örmek (“to knit”).
Forms
- warkoczykdiminutive
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | warkocz | warkocze |
| Genitive | warkocza | warkoczy |
| Dative | warkoczowi | warkoczom |
| Accusative | warkocz | warkocze |
| Instrumental | warkoczem | warkoczami |
| Locative | warkoczu | warkoczach |
| Vocative | warkoczu | warkocze |
Nominative
Singular
warkocz
Plural
warkocze
Genitive
Singular
warkocza
Plural
warkoczy
Dative
Singular
warkoczowi
Plural
warkoczom
Accusative
Singular
warkocz
Plural
warkocze
Instrumental
Singular
warkoczem
Plural
warkoczami
Locative
Singular
warkoczu
Plural
warkoczach
Vocative
Singular
warkoczu
Plural
warkocze