ordynacja
//ɔr.dɘˈna.t͡sja//
Polishnoun
Definitions
- 1.ordinance (religious practice or ritual prescribed by the church)
- 2.entail, fee tail (estate in land in common law wherein the land is inherited)
- 3.ordinance (edict, decree, order)
Synonyms & related words
Related words (2)
Etymology
Learned borrowing from Latin ōrdinātiō.
Forms
- ordynacyjnyadjective
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | ordynacja | ordynacje |
| Genitive | ordynacji | ordynacji, ordynacyj (archaic) |
| Dative | ordynacji | ordynacjom |
| Accusative | ordynację | ordynacje |
| Instrumental | ordynacją | ordynacjami |
| Locative | ordynacji | ordynacjach |
| Vocative | ordynacjo | ordynacje |
Nominative
Singular
ordynacja
Plural
ordynacje
Genitive
Singular
ordynacji
Plural
ordynacji, ordynacyj (archaic)
Dative
Singular
ordynacji
Plural
ordynacjom
Accusative
Singular
ordynację
Plural
ordynacje
Instrumental
Singular
ordynacją
Plural
ordynacjami
Locative
Singular
ordynacji
Plural
ordynacjach
Vocative
Singular
ordynacjo
Plural
ordynacje