orędownik
//ɔ.rɛnˈdɔv.ɲik//
Polishnoun
Definitions
- 1.proponent, advocate
- 2.datedapostle, evangelist
Etymology
From orędować + -nik.
Forms
- orędowniczkafeminine
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | orędownik | orędownicy, orędowniki |
| Genitive | orędownika | orędowników |
| Dative | orędownikowi | orędownikom |
| Accusative | orędownika | orędowników |
| Instrumental | orędownikiem | orędownikami |
| Locative | orędowniku | orędownikach |
| Vocative | orędowniku | orędownicy |
Nominative
Singular
orędownik
Plural
orędownicy, orędowniki
Genitive
Singular
orędownika
Plural
orędowników
Dative
Singular
orędownikowi
Plural
orędownikom
Accusative
Singular
orędownika
Plural
orędowników
Instrumental
Singular
orędownikiem
Plural
orędownikami
Locative
Singular
orędowniku
Plural
orędownikach
Vocative
Singular
orędowniku
Plural
orędownicy