klej
//ˈklɛj//
Polishnounverb
Grammatical form
klej is the second-person singular imperative form of kleić — “to glue (to join something with glue)”.
Definitions
- 1.glue (sticky adhesive substance)
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Polish klej, klij, from Proto-Slavic *klějь, *klьjь or *kъlějь, *kъlьjь.
Forms
- klijalternative
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | klej | kleje |
| Genitive | kleju | klejów |
| Dative | klejowi | klejom |
| Accusative | klej | kleje |
| Instrumental | klejem | klejami |
| Locative | kleju | klejach |
| Vocative | kleju | kleje |
Nominative
Singular
klej
Plural
kleje
Genitive
Singular
kleju
Plural
klejów
Dative
Singular
klejowi
Plural
klejom
Accusative
Singular
klej
Plural
kleje
Instrumental
Singular
klejem
Plural
klejami
Locative
Singular
kleju
Plural
klejach
Vocative
Singular
kleju
Plural
kleje