kanonik
//kaˈnɔ.ɲik//
Polishnoun
Definitions
- 1.canon (member of a cathedral chapter)
Etymology
Learned borrowing from Latin canonicus, from Ancient Greek κανονικός (kanonikós).
Forms
- kanonickiadjective
- kanoniczyadjective
- kan.abbreviation
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | kanonik | kanonicy, kanoniki |
| Genitive | kanonika | kanoników |
| Dative | kanonikowi | kanonikom |
| Accusative | kanonika | kanoników |
| Instrumental | kanonikiem | kanonikami |
| Locative | kanoniku | kanonikach |
| Vocative | kanoniku | kanonicy |
Nominative
Singular
kanonik
Plural
kanonicy, kanoniki
Genitive
Singular
kanonika
Plural
kanoników
Dative
Singular
kanonikowi
Plural
kanonikom
Accusative
Singular
kanonika
Plural
kanoników
Instrumental
Singular
kanonikiem
Plural
kanonikami
Locative
Singular
kanoniku
Plural
kanonikach
Vocative
Singular
kanoniku
Plural
kanonicy