czarownik
//t͡ʂaˈrɔv.ɲik//
Polishnoun
Definitions
- 1.sorcerer, warlock, wizard
- 2.twelve-wired bird-of-paradise (Seleucidis melanoleucus)
Etymology
Inherited from Proto-Slavic *čarovьnikъ. By surface analysis, czarować (“to cast spells”) + -nik.
Forms
- czarownicafeminine
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | czarownik | czarownicy, czarowniki |
| Genitive | czarownika | czarowników |
| Dative | czarownikowi | czarownikom |
| Accusative | czarownika | czarowników, czarowniki |
| Instrumental | czarownikiem | czarownikami |
| Locative | czarowniku | czarownikach |
| Vocative | czarowniku | czarownicy, czarowniki |
Nominative
Singular
czarownik
Plural
czarownicy, czarowniki
Genitive
Singular
czarownika
Plural
czarowników
Dative
Singular
czarownikowi
Plural
czarownikom
Accusative
Singular
czarownika
Plural
czarowników, czarowniki
Instrumental
Singular
czarownikiem
Plural
czarownikami
Locative
Singular
czarowniku
Plural
czarownikach
Vocative
Singular
czarowniku
Plural
czarownicy, czarowniki