buro
//ˈbu.rɔ//
Polishnoun
Grammatical form
buro is the vocative singular form of bura — “rebuke”.
Definitions of bura noun · /ˈbu.ra/
Full entry for bura →- 1.rebuke(colloquial)
Etymology of bura
Back-formation from burka.
Paradigm of bura, with buro highlighted:
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | bura | bury |
| Genitive | bury | bur |
| Dative | burze | burom |
| Accusative | burę | bury |
| Instrumental | burą | burami |
| Locative | burze | burach |
| Vocative | buro | bury |
Nominative
Singular
bura
Plural
bury
Genitive
Singular
bury
Plural
bur
Dative
Singular
burze
Plural
burom
Accusative
Singular
burę
Plural
bury
Instrumental
Singular
burą
Plural
burami
Locative
Singular
burze
Plural
burach
Vocative
Singular
buro
Plural
bury