dokuczyćPolish conjugation
“to trouble, to bother, to upset, to cause suffering to”//dɔˈku.t͡ʂɘt͡ɕ//
Aspect partner: dokuczać
future
| 3rd person singular | dokuczy |
|---|---|
| 3rd person plural | dokuczą |
past
| 3rd person singular | dokuczył, dokuczyła, dokuczyło |
|---|---|
| 3rd person plural | dokuczyli, dokuczyły |
| masculine singular | dokuczyłem, -(e)m dokuczył, dokuczyłeś, -(e)ś dokuczył |
| feminine singular | dokuczyłam, -(e)m dokuczyła, dokuczyłaś, -(e)ś dokuczyła |
| neuter singular | dokuczyłom, -(e)m dokuczyło, dokuczyłoś, -(e)ś dokuczyło |
| plural | dokuczyliśmy, -(e)śmy dokuczyli, dokuczyłyśmy, -(e)śmy dokuczyły, dokuczyliście, -(e)ście dokuczyli, dokuczyłyście, -(e)ście dokuczyły |
imperative
| 3rd person singular | niech dokuczy |
|---|---|
| 3rd person plural | niech dokuczą |
conditional
| 3rd person singular | dokuczyłby, by dokuczył, dokuczyłaby, by dokuczyła, dokuczyłoby, by dokuczyło |
|---|---|
| 3rd person plural | dokuczyliby, by dokuczyli, dokuczyłyby, by dokuczyły |
| masculine singular | dokuczyłbym, bym dokuczył, dokuczyłbyś, byś dokuczył |
| feminine singular | dokuczyłabym, bym dokuczyła, dokuczyłabyś, byś dokuczyła |
| neuter singular | dokuczyłobym, bym dokuczyło, dokuczyłobyś, byś dokuczyło |
| plural | dokuczylibyśmy, byśmy dokuczyli, dokuczyłybyśmy, byśmy dokuczyły, dokuczylibyście, byście dokuczyli, dokuczyłybyście, byście dokuczyły |
Other forms
- dokuczaćimperfective
- dokuczyćinfinitive
- dokuczęfuture · singular
- dokuczymyfuture · plural
- dokuczyszfuture · singular
- dokuczyciefuture · plural
- dokuczy sięfuture · impersonal
- dokuczonoimpersonal · past
- dokuczono byconditional · impersonal
- niech dokuczęimperative · singular
- dokuczmyimperative · plural
- dokuczimperative · singular
- dokuczcieimperative · plural
- dokuczywszyadverbial · anterior · participle
- dokuczenienoun-from-verb