točit
/[ˈtot͡ʃɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to turn, to spin
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Czech točiti, from Proto-Slavic *točiti, causative of Proto-Slavic *tekti (téct).
Forms
- dotočitperfective
- otočitperfective
- přitočitperfective
- točitinfinitive
- točitiinfinitive
- točenínoun-from-verb
- točímfirst-person • indicative • singular
- točímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- točmefirst-person • imperative • plural
- točíšindicative • second-person • singular
- točíteindicative • plural • second-person
- točimperative • second-person • singular
- točteimperative • plural • second-person
- točíindicative • singular • third-person
- točíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- točemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- točícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- točíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:točit, točiti
| I | točím |
| we | točíme |
| you (sg) | točíš |
| you (pl) | točíte |
| he/she/it | točí |
| they | točí |
I
točím
we
točíme
you (sg)
točíš
you (pl)
točíte
he/she/it
točí
they
točí