tlumočit
[ˈtlumot͡ʃɪt]verbCzech
Meanings
- 1to interpret
Conjugation
Infinitivetlumočit, tlumočiti
Present Indicative
| I | tlumočím |
|---|---|
| we | tlumočíme |
| you (sg) | tlumočíš |
| you (pl) | tlumočíte |
| he/she/it | tlumočí |
| they | tlumočí |
Present Imperative
| I | - |
|---|---|
| we | tlumočme |
| you (sg) | tlumoč |
| you (pl) | tlumočte |
| he/she/it | - |
| they | - |
Full conjugation of tlumočit →
Forms
- tlumočit
- infinitive
- tlumočiti
- infinitive
- tlumočení
- noun-from-verb
- tlumočím
- first-person, indicative, singular
- tlumočíme
- first-person, indicative, plural
- -
- first-person, imperative, singular
- tlumočme
- first-person, imperative, plural
- tlumočíš
- indicative, second-person, singular
- tlumočíte
- indicative, plural, second-person
- tlumoč
- imperative, second-person, singular
- tlumočte
- imperative, plural, second-person
- tlumočí
- indicative, singular, third-person
- tlumočí
- indicative, plural, third-person
- -
- imperative, singular, third-person
- -
- imperative, plural, third-person
- tlumoče
- masculine, present, singular
- -
- masculine, past, singular
- tlumočíc
- feminine, neuter, present, singular
- -
- feminine, neuter, past, singular
- tlumočíce
- plural, present
- -
- past, plural
Origin
Inherited from Old Czech tlumačiti, from Proto-Slavic *tъlmačiti.