soudit
/[ˈsou̯ɟɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to judge (to sit in judgment on; to pass sentence on)
- 2.to judge (to sit in judgment, to act as judge)
- 3.to judge (to form an opinion), to infer
Forms
- odsouditperfective
- posouditperfective
- souditinfinitive
- souditiinfinitive
- souzenínoun-from-verb
- soudímfirst-person • indicative • singular
- soudímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- suďmefirst-person • imperative • plural
- soudíšindicative • second-person • singular
- soudíteindicative • plural • second-person
- suďimperative • second-person • singular
- suďteimperative • plural • second-person
- soudíindicative • singular • third-person
- soudíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- souděmasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- soudícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- soudíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:soudit, souditi
| I | soudím |
| we | soudíme |
| you (sg) | soudíš |
| you (pl) | soudíte |
| he/she/it | soudí |
| they | soudí |
I
soudím
we
soudíme
you (sg)
soudíš
you (pl)
soudíte
he/she/it
soudí
they
soudí