Skip to main content

poručit

/[ˈporut͡ʃɪt]/
Czechverb

Definitions

  1. 1.
    to order, to command

Synonyms & related words

Word family

Etymology

From po- + ručit.

Forms

  • poroučetimperfective
  • poručitinfinitive
  • poručitiinfinitive
  • poručenínoun-from-verb
  • poručímfirst-person • indicative • singular
  • poručímefirst-person • indicative • plural
  • -first-person • imperative • singular
  • poručmefirst-person • imperative • plural
  • poručíšindicative • second-person • singular
  • poručíteindicative • plural • second-person
  • poručimperative • second-person • singular
  • poručteimperative • plural • second-person
  • poručíindicative • singular • third-person
  • poručíindicative • plural • third-person
  • -imperative • singular • third-person
  • -imperative • plural • third-person
  • -masculine • present • singular
  • poručivmasculine • past • singular
  • -feminine • neuter • present • singular
  • poručivšifeminine • neuter • past • singular
  • -plural • present
  • poručivšepast • plural
  • The verb poručit does not have present tense and the present forms are used to express future only.

Conjugation

Infinitive:poručit, poručiti
I
poručím
we
poručíme
you (sg)
poručíš
you (pl)
poručíte
he/she/it
poručí
they
poručí

Full conjugation of poručit

Nearby Czech words

Browse the Czech dictionary →