odmítat
/[ˈodmiːtat]/
Czechverb
Grammatical form
odmítat is the imperfective form form of odmítnout — “to reject, to refuse”.
Definitions of odmítnout verb · [ˈodmiːtnou̯t]
Full entry for odmítnout →- 1.to reject, to refuse
Etymology
From od- + mést.
Forms
- odmítatinfinitive
- odmítatiinfinitive
- odmítánínoun-from-verb
- odmítámfirst-person • indicative • singular
- odmítámefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- odmítejmefirst-person • imperative • plural
- odmítášindicative • second-person • singular
- odmítáteindicative • plural • second-person
- odmítejimperative • second-person • singular
- odmítejteimperative • plural • second-person
- odmítáindicative • singular • third-person
- odmítajíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- odmítajemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- odmítajícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- odmítajíceplural • present
- -past • plural
Paradigm of odmítnout, with odmítat highlighted:
Conjugation
Infinitive:odmítnout, odmítnouti
| I | odmítnu |
| we | odmítneme |
| you (sg) | odmítneš |
| you (pl) | odmítnete |
| he/she/it | odmítne |
| they | odmítnou |
I
odmítnu
we
odmítneme
you (sg)
odmítneš
you (pl)
odmítnete
he/she/it
odmítne
they
odmítnou
Full conjugation of odmítnout →