muset
/[ˈmusɛt]/
Czechverb
Definitions
- 1.must, to have to
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Czech musiti, musěti, borrowed from Old High German muozan (German müssen). Cognate with Polish musieć, Ukrainian мусити (musyty).
Forms
- musetinfinitive
- musetiinfinitive
- -noun-from-verb
- musímfirst-person • indicative • singular
- musímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- -first-person • imperative • plural
- musíšindicative • second-person • singular
- musíteindicative • plural • second-person
- -imperative • second-person • singular
- -imperative • plural • second-person
- musíindicative • singular • third-person
- musejíindicative • plural • third-person
- musíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- musejemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- musejícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- musejíceplural • present
- -past • plural
- musitalternative
Conjugation
Infinitive:muset, museti
| I | musím |
| we | musíme |
| you (sg) | musíš |
| you (pl) | musíte |
| he/she/it | musí |
| they | musejí, musí |
I
musím
we
musíme
you (sg)
musíš
you (pl)
musíte
he/she/it
musí
they
musejí, musí