mračit
/[ˈmrat͡ʃɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to frown
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Czech mračiti, from Proto-Slavic *morčiti.
Forms
- zamračitperfective
- mračitinfinitive
- mračitiinfinitive
- mračenínoun-from-verb
- mračímfirst-person • indicative • singular
- mračímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- mračmefirst-person • imperative • plural
- mračíšindicative • second-person • singular
- mračíteindicative • plural • second-person
- mračimperative • second-person • singular
- mračteimperative • plural • second-person
- mračíindicative • singular • third-person
- mračíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- mračemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- mračícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- mračíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:mračit, mračiti
| I | mračím |
| we | mračíme |
| you (sg) | mračíš |
| you (pl) | mračíte |
| he/she/it | mračí |
| they | mračí |
I
mračím
we
mračíme
you (sg)
mračíš
you (pl)
mračíte
he/she/it
mračí
they
mračí