mluvnice
[ˈmluvɲɪt͡sɛ]nounCzech
Meanings
- 1grammar (of human speech)
- 2grammar book
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | mluvnice | mluvnice |
| Genitive | mluvnice | mluvnic |
| Dative | mluvnici | mluvnicím |
| Accusative | mluvnici | mluvnice |
| Vocative | mluvnice | mluvnice |
| Locative | mluvnici | mluvnicích |
| Instrumental | mluvnicí | mluvnicemi |
Forms
- mluvnický
- adjective, relational
Origin
Per Dušan Šlosar, calque of Polish mównica. First attested in the 18th century. By surface analysis, mluvit (“to speak”) + -nice.