mlčet
/[ˈml̩t͡ʃɛt]/
Czechverb
Definitions
- 1.not to speak, to be silent
Synonyms & related words
Word family
Antonyms
Etymology
Inherited from Old Czech mlčěti, from Proto-Slavic *mьlčati.
Forms
- pomlčetperfective
- mlčetinfinitive
- mlčetiinfinitive
- -noun-from-verb
- mlčímfirst-person • indicative • singular
- mlčímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- mlčmefirst-person • imperative • plural
- mlčíšindicative • second-person • singular
- mlčíteindicative • plural • second-person
- mlčimperative • second-person • singular
- mlčteimperative • plural • second-person
- mlčíindicative • singular • third-person
- mlčíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- mlčemasculine • present • singular
- mlčevmasculine • past • singular
- mlčícfeminine • neuter • present • singular
- mlčevšifeminine • neuter • past • singular
- mlčíceplural • present
- mlčevšepast • plural
- mlčetialternative • archaic
Conjugation
Infinitive:mlčet, mlčeti
| I | mlčím |
| we | mlčíme |
| you (sg) | mlčíš |
| you (pl) | mlčíte |
| he/she/it | mlčí |
| they | mlčí |
I
mlčím
we
mlčíme
you (sg)
mlčíš
you (pl)
mlčíte
he/she/it
mlčí
they
mlčí