kleč
/[ˈklɛt͡ʃ]/
Czechnounverb
Grammatical form
kleč is the second-person singular imperative form of klečet — “to kneel”.
Definitions
- 1.mountain pine, Pinus mugo
Synonyms & related words
Synonyms
Etymology
Deverbal from klečet.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | kleč | kleče |
| Genitive | kleče | klečí |
| Dative | kleči | klečím |
| Accusative | kleč | kleče |
| Vocative | kleči | kleče |
| Locative | kleči | klečích |
| Instrumental | klečí | klečemi |
Nominative
Singular
kleč
Plural
kleče
Genitive
Singular
kleče
Plural
klečí
Dative
Singular
kleči
Plural
klečím
Accusative
Singular
kleč
Plural
kleče
Vocative
Singular
kleči
Plural
kleče
Locative
Singular
kleči
Plural
klečích
Instrumental
Singular
klečí
Plural
klečemi