doučit
/[ˈdou̯t͡ʃɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to help (sb) catch up on one's studies
- 2.to catch up on
Forms
- doučitinfinitive
- doučitiinfinitive
- doučenínoun-from-verb
- doučímfirst-person • indicative • singular
- doučímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- doučmefirst-person • imperative • plural
- doučíšindicative • second-person • singular
- doučíteindicative • plural • second-person
- doučimperative • second-person • singular
- doučteimperative • plural • second-person
- doučíindicative • singular • third-person
- doučíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- doučivmasculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- doučivšifeminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- doučivšepast • plural
- The verb doučit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:doučit, doučiti
| I | doučím |
| we | doučíme |
| you (sg) | doučíš |
| you (pl) | doučíte |
| he/she/it | doučí |
| they | doučí |
I
doučím
we
doučíme
you (sg)
doučíš
you (pl)
doučíte
he/she/it
doučí
they
doučí