docenit
/[ˈdot͡sɛɲɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to appreciate
Etymology
From do- + cenit.
Forms
- docenitinfinitive
- docenitiinfinitive
- doceněnínoun-from-verb
- docenímfirst-person • indicative • singular
- docenímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- doceňmefirst-person • imperative • plural
- doceníšindicative • second-person • singular
- doceníteindicative • plural • second-person
- doceňimperative • second-person • singular
- doceňteimperative • plural • second-person
- doceníindicative • singular • third-person
- doceníindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- docenivmasculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- docenivšifeminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- docenivšepast • plural
- The verb docenit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:docenit, doceniti
| I | docením |
| we | doceníme |
| you (sg) | doceníš |
| you (pl) | doceníte |
| he/she/it | docení |
| they | docení |
I
docením
we
doceníme
you (sg)
doceníš
you (pl)
doceníte
he/she/it
docení
they
docení