brň
/[ˈbr̩ɲ]/
Czechnounverb
Grammatical form
brň is the second-person singular imperative form of brnět — “to tingle”.
Definitions
- 1.archaicarmor, armour
Synonyms & related words
Synonyms
Etymology
Inherited from Old Czech brně, from Proto-Slavic *brъňa.
Forms
- brněalternative
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | brň | brně |
| Genitive | brně | brní |
| Dative | brni | brním |
| Accusative | brň | brně |
| Vocative | brni | brně |
| Locative | brni | brních |
| Instrumental | brní | brněmi |
Nominative
Singular
brň
Plural
brně
Genitive
Singular
brně
Plural
brní
Dative
Singular
brni
Plural
brním
Accusative
Singular
brň
Plural
brně
Vocative
Singular
brni
Plural
brně
Locative
Singular
brni
Plural
brních
Instrumental
Singular
brní
Plural
brněmi