brň
[ˈbr̩ɲ]noun; verbCzech
Grammatical form
brň is the second-person singular imperative form of brnět — “to tingle”.
See the full entry for brnět →Meanings
- 1archaicarmor, armour
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | brň | brně |
| Genitive | brně | brní |
| Dative | brni | brním |
| Accusative | brň | brně |
| Vocative | brni | brně |
| Locative | brni | brních |
| Instrumental | brní | brněmi |
Forms
- brně
- alternative
Origin
Inherited from Old Czech brně, from Proto-Slavic *brъňa.