řítit
/[ˈr̝iːcɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to careen, hurtle, dash, rush
Etymology
Inherited from Old Czech řútiti sě, from Proto-Slavic *řutiti.
Forms
- řítitinfinitive
- řítitiinfinitive
- řítěnínoun-from-verb
- řítímfirst-person • indicative • singular
- řítímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- řiťmefirst-person • imperative • plural
- řítíšindicative • second-person • singular
- řítíteindicative • plural • second-person
- řiťimperative • second-person • singular
- řiťteimperative • plural • second-person
- řítíindicative • singular • third-person
- řítíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- řítěmasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- řítícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- řítíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:řítit, řítiti
| I | řítím |
| we | řítíme |
| you (sg) | řítíš |
| you (pl) | řítíte |
| he/she/it | řítí |
| they | řítí |
I
řítím
we
řítíme
you (sg)
řítíš
you (pl)
řítíte
he/she/it
řítí
they
řítí