čistit
/[ˈt͡ʃɪscɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to clean (remove dirt)
Synonyms & related words
Synonyms
Antonyms
Etymology
Inherited from Old Czech čistiti, from Proto-Slavic *čistiti.
Forms
- vyčistitperfective
- čistitinfinitive
- čistitiinfinitive
- čištěnínoun-from-verb
- čistímfirst-person • indicative • singular
- čistímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- čisťmefirst-person • imperative • plural
- čistěmefirst-person • imperative • plural
- čistíšindicative • second-person • singular
- čistíteindicative • plural • second-person
- čisťimperative • second-person • singular
- čistiimperative • second-person • singular
- čisťteimperative • plural • second-person
- čistěteimperative • plural • second-person
- čistíindicative • singular • third-person
- čistíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- čistěmasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- čistícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- čistíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:čistit, čistiti
| I | čistím |
| we | čistíme |
| you (sg) | čistíš |
| you (pl) | čistíte |
| he/she/it | čistí |
| they | čistí |
I
čistím
we
čistíme
you (sg)
čistíš
you (pl)
čistíte
he/she/it
čistí
they
čistí