відзначити
[ʋʲid͡zˈnat͡ʃete] | [ʋʲid͡znɐˈt͡ʃɪte]verbUkrainian
Meanings
- 1to mark (make recognizable by a mark; indicate in writing or by other symbols)
- 2to note (notice)
- 3to note (draw attention to with a comment or observation)
- 4to distinguish, to recognize (show formal appreciation of, as with an award, commendation etc.)
- 5to celebrate, to commemorate, to mark, to observe (:anniversary, holiday, special occasion, etc.)
Conjugation
Infinitiveвідзна́чити, відзна́чить, відзначи́ти, відзначи́ть
Present Imperative
| I | - |
|---|---|
| we | відзна́чмо, відзначі́м, відзначі́мо |
| you (sg) | відзна́ч, відзначи́ |
| you (pl) | відзна́чте, відзначі́ть |
Present Indicative
| I | - |
|---|---|
| you (sg) | - |
| he/she/it | - |
| we | - |
| you (pl) | - |
| they | - |
Future Indicative
| I | відзна́чу, відзначу́ |
|---|---|
| you (sg) | відзна́чиш, відзначи́ш |
| he/she/it | відзна́чить, відзначи́ть |
| we | відзна́чим, відзна́чимо, відзначи́м, відзначимо́ |
| you (pl) | відзна́чите, відзначите́ |
| they | відзна́чать, відзнача́ть |
Other forms
- gerund
- -, відзна́чивши, відзначи́вши
Full conjugation of відзначити →
Forms
- -
- first-person, imperative, singular
- відзна́чити
- canonical
- відзначи́ти
- canonical, perfective
- vidznáčyty
- romanization
- vidznačýty
- romanization
- відзнача́ти
- imperfective
- відзна́чувати
- imperfective, rare
- відзна́чити
- infinitive, perfective
- відзна́чить
- infinitive, perfective
- відзначи́ти
- infinitive, perfective
- відзначи́ть
- infinitive, perfective
- -
- active, perfective, present
- -
- active, past, perfective
- -
- passive, perfective, present
- відзна́чений
- passive, past, perfective
- impersonal: відзна́чено
- passive, past, perfective
- -
- adverbial, perfective, present
- відзна́чивши
- adverbial, past, perfective
- відзначи́вши
- adverbial, past, perfective
- -
- first-person, perfective, present, singular
- відзна́чу
- first-person, future, perfective, singular
- відзначу́
- first-person, future, perfective, singular
- -
- perfective, present, second-person, singular
- відзна́чиш
- future, perfective, second-person, singular
- відзначи́ш
- future, perfective, second-person, singular
- -
- perfective, present, singular, third-person
- відзна́чить
- future, perfective, singular, third-person
- відзначи́ть
- future, perfective, singular, third-person
- -
- first-person, perfective, plural, present
- відзна́чим
- first-person, future, perfective, plural
- відзна́чимо
- first-person, future, perfective, plural
- відзначи́м
- first-person, future, perfective, plural
- відзначимо́
- first-person, future, perfective, plural
- -
- perfective, plural, present, second-person
- відзна́чите
- future, perfective, plural, second-person
- відзначите́
- future, perfective, plural, second-person
- -
- perfective, plural, present, third-person
- відзна́чать
- future, perfective, plural, third-person
- відзнача́ть
- future, perfective, plural, third-person
- відзна́чмо
- first-person, imperative, plural
- відзначі́м
- first-person, imperative, plural
- відзначі́мо
- first-person, imperative, plural
- відзна́ч
- imperative, second-person, singular
- відзначи́
- imperative, second-person, singular
- відзна́чте
- imperative, plural, second-person
- відзначі́ть
- imperative, plural, second-person
- відзна́чив
- masculine, past, singular
- відзначи́в
- masculine, past, singular
- відзна́чили
- masculine, past, plural
- відзначи́ли
- masculine, past, plural
- відзна́чила
- feminine, past, singular
- відзначи́ла
- feminine, past, singular
- відзна́чили
- feminine, past, plural
- відзначи́ли
- feminine, past, plural
- відзна́чило
- neuter, past, singular
- відзначи́ло
- neuter, past, singular
- відзна́чили
- neuter, past, plural
- відзначи́ли
- neuter, past, plural
Origin
From від- (vid-) + зна́чити (znáčyty). Compare Belarusian адзна́чыць (adznáčycʹ), Polish odznaczyć.