wichrzyciel
//viˈxʂɘ.t͡ɕɛl//
Polishnoun
Definitions
- 1.troublemaker (one who sows unrest or chaos)
- 2.instigator, agitator; firebrand; rabble-rouser (one who agitates against someone or something or incites revolt)
Etymology
From wichrzyć + -ciel.
Forms
- wichrzycielkafeminine
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | wichrzyciel | wichrzyciele |
| Genitive | wichrzyciela | wichrzycieli |
| Dative | wichrzycielowi | wichrzycielom |
| Accusative | wichrzyciela | wichrzycieli |
| Instrumental | wichrzycielem | wichrzycielami |
| Locative | wichrzycielu | wichrzycielach |
| Vocative | wichrzycielu | wichrzyciele |
Nominative
Singular
wichrzyciel
Plural
wichrzyciele
Genitive
Singular
wichrzyciela
Plural
wichrzycieli
Dative
Singular
wichrzycielowi
Plural
wichrzycielom
Accusative
Singular
wichrzyciela
Plural
wichrzycieli
Instrumental
Singular
wichrzycielem
Plural
wichrzycielami
Locative
Singular
wichrzycielu
Plural
wichrzycielach
Vocative
Singular
wichrzycielu
Plural
wichrzyciele