usprawiedliwienie
/u.spra.vjɛ.dliˈvjɛ.ɲɛ/nounPolish
Meanings
- 1verbal noun of usprawiedliwić
- 2absence note (explanation, usually written, of someone's absence somewhere)
- 3justification (reason, explanation, or excuse which someone believes provides convincing, morally acceptable support for behavior or for a belief or occurrence)
- 4justification (event or process by which sinners are made or declared to be righteous in the sight of God)
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | usprawiedliwienie | usprawiedliwienia |
| Genitive | usprawiedliwienia | usprawiedliwień |
| Dative | usprawiedliwieniu | usprawiedliwieniom |
| Accusative | usprawiedliwienie | usprawiedliwienia |
| Instrumental | usprawiedliwieniem | usprawiedliwieniami |
| Locative | usprawiedliwieniu | usprawiedliwieniach |
| Vocative | usprawiedliwienie | usprawiedliwienia |
Origin
From usprawiedliwić + -enie.