udręczony
//u.drɛnˈt͡ʂɔ.nɘ//
Polishadjverb
Grammatical form
udręczony is the masculine singular passive adjectival participle form of udręczyć.
Definitions
- 1.tormented
- 2.anguished
Etymology
From udręczyć + -ony.
Forms
- bardziej udręczonycomparative
- najbardziej udręczonysuperlative
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Genitive | udręczonego, udręczonej | udręczonych |
| Dative | udręczonemu, udręczonej | udręczonym |
| Accusative | udręczonego, udręczony, udręczoną, udręczone | udręczonych |
| Instrumental | udręczonym, udręczoną | udręczonymi |
| Locative | udręczonym, udręczonej | udręczonych |
Genitive
Singular
udręczonego, udręczonej
Plural
udręczonych
Dative
Singular
udręczonemu, udręczonej
Plural
udręczonym
Accusative
Singular
udręczonego, udręczony, udręczoną, udręczone
Plural
udręczonych
Instrumental
Singular
udręczonym, udręczoną
Plural
udręczonymi
Locative
Singular
udręczonym, udręczonej
Plural
udręczonych