szum
//ˈʂum//
Polishnounverb
Grammatical form
szum is the second-person singular imperative form of szumieć — “to rustle, to sough, to hum”.
Definitions
- 1.sough, noise
- 2.noise (unwanted part of a signal)
- 3.hype
- 4.scum (layer of impurities on the surface of liquid)
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Polish szum, from Proto-Slavic *šumъ.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | szum | szumy |
| Genitive | szumu | szumów |
| Dative | szumowi | szumom |
| Accusative | szum | szumy |
| Instrumental | szumem | szumami |
| Locative | szumie | szumach |
| Vocative | szumie | szumy |
Nominative
Singular
szum
Plural
szumy
Genitive
Singular
szumu
Plural
szumów
Dative
Singular
szumowi
Plural
szumom
Accusative
Singular
szum
Plural
szumy
Instrumental
Singular
szumem
Plural
szumami
Locative
Singular
szumie
Plural
szumach
Vocative
Singular
szumie
Plural
szumy